Evini Arayan Babam (9786259730639)

“Beni evime götür!”
Bu cümle, demansın gölgesinde yaşayan ve yavaş yavaş ömrünün
sonlarına yaklaşan bir baba tarafından her gün tekrarlanıyor. Ve kendini
babasının bakımına adayan evladı, onun bu son isteğini yerine getirmek
için elinden geleni yapıyor.
Peki, bir insanın evi neresidir? Doğduğu köy mü, çocukluğu ya da
gençliği mi, yoksa artık hatırlayamadığı anıların tamamı mı?
Bir evlât, babasının hızla silinen belleğindeki izleri takip ederek, onu
aradığı yere ulaştırabilir mi? İçsel bir yolculuk, fiziki bir yolculukla
birleştiğinde, arananlarla bulunanlar birbirini tamamlayabilir mi?
Göçle terk edilen bir köyde, bir ekşi dut ağacının gölgesinde, asırlık bir
caminin önünde ya da dalgaların özgürce kıyıya vurduğu bir sahilde…
*
Avukat -Yazar Abdurrahim Dede, bu kitabında, demans hastası
olan babasının son 3 yılını anlatıyor. Kitabın fonunda, İkinci Dünya
Savaşı’ndan günümüze Türk-Yunan ilişkileri, Batı Trakya Türklerinin
yaşadığı azınlık sorunları gibi önemli tarihsel konular işleniyor; ülkeler
tarafından çizilen sınırların ve küreselleşmenin beraberinde getirdiği
sorunların, sıradan insanların hayatlarına olan yansımaları ele alınıyor.
Pandemi günlerinde, baba- oğul çıkılan bu yolculuk; İskeçe’den
Avdira’ya, Edirne’den İstanbul’a uzanıyor. Baba, evini arıyor. Oğlu, bu
belirsiz arayışa sessizce destek verirken, hem babasının geçmişine hem
de kendi köklerine doğru yol alıyor. Ve sadece babasının zihninin değil,
aynı zamanda bir ömrün, bir neslin, bir toplumun da hafızasının izini
sürüyor.
Varılan hiçbir ev, o ev olmuyor! Zamanla ev, somut bir ev olmaktan
çıkıp, kaybolmuş olan her şeyi bulma çabasına dönüşüyor. Ve
kuşaklararası travmaların, sürgünlerin, göçlerin, savaşların, acıların,
hayal kırıklıklarının, sabrın, vefanın ve sevginin izinde devam eden
müthiş bir yolculuk öyküsü haline geliyor.
Evini Arayan Babam, bir baba-oğul hikâyesinin çok ötesinde;
zamanın izlerine, insan olmanın kırılganlığına ve aile olmanın
sıcaklığına dair sarsıcı bir anlatı.
Okurunu, geçmişe karşı derin bir şefkate davet eden bu eser, sıradan
bir hatırat değil, bir merhamet manifestosu...